یکی از پیامدهای توسعه روز افزون کیفیت و کمیت ارتباطات انسانی، به حاشیه رفتن شیوه های سنتی نشر پیام و برانگیخته شدن حس نوستالژیک آدمیان نسبت به ابزارهای ارتباطی روزگار پیشین است.

یکی از پیامدهای توسعه روز افزون کیفیت و کمیت ارتباطات انسانی، به حاشیه رفتن شیوه های سنتی نشر پیام و برانگیخته شدن حس نوستالژیک آدمیان نسبت به ابزارهای ارتباطی روزگار پیشین است.

یکی از اساتید، در رثای قلم چنین می نویسد:

“از روزی که قلم در زندگی من جای خود به صفحه کلید داد، احساس می‌کنم که این مخلوق مدرن هرگز نمی‌تواند حسی توتم‌وار در من ایجاد کند. چنانم که گویی هر روز تابویی را که نباید با آن سروکار داشته باشم، لمس می‌کنم و با تایپ کردن بر صفحه ورد، ذهنم را کلمه به کلمه، بدون اینکه روحی داشته باشد، به تصویر می‌کشم … قلم به واقع توتم است؛ مقدس است، حس آفرین است؛ هیچ چیزی جای قلم را نمی‌گیرد.”۱

اگرچه هر چه طبیعی تر بودن محیط و لوازم زندگی، بر آرامش و نشاط روحی آدمی می افزاید، اما با وجود تغییرات ناخواسته در سبک زندگی بشر امروز، استفاده از ابزارهای روز امری اجتناب ناپذیر می نماید.

نکته اینجاست که نفس نشر و به اشتراک گذاری گزاره های علمی و معرفتی آنچنان شرافت و قداستی دارد که آرام آرام،  به ابزار مربوطش هم – هر چه باشد – رنگ قداست می زند. یکی دیگر از پژوهشگران حوزه می نویسد:

“هر وقت صفحه کلیدم خراب می شود، عزا می گیرم؛ دل کندن از صفحه کلیدی که با آن کتاب نوشته ام برایم بسیار سخت است … من صفحه کلید خراب شده را می بوسم و به بیابان های اطراف شهر می روم و آن را به خاک می سپارم، زیرا باور دارم این صفحه کلید ارزشمند است؛ من چقدر با آن حدیث و آیه قرآن نوشته ام، باید آن را به خاک بسپارم.”۲

به روزی فکر می کنم که نویسنده ای سالخورده، در رثای صفحه کلید، این محبوب عهد شباب، واژه واژه اشک فراق می ریزد.

کلمات کلیدی :
نظرات بییندگان :

بهترین مشاغل و خدمات شهر خود را ، در سایت نشونه پیدا کنید.

مشاهده سایت نشونه